iAM kinda lost in my own thoughts of you

Hij liep over haar afdeling, wat niet vaak voorkwam en voor haar gevoel leek het een moment van eeuwigheid. Een positief moment van eeuwigheid, alsof het je altijd mag overkomen. Een moment dat er voor zorgt dat de tijd even stilstaat en je hoofd voor heel even leeg mag zijn. Alsof ze hem in slow motion naar haar toe zag lopen. Haar hart sloeg sneller en de adrenaline stroomde door haar hele lichaam. Haar automatische piloot zorgde ervoor dat ze doorging met werken.

De jongedame was verliefd op een man die zij niet eens kende. Een jonge man van Nederlands komaf. Dat dacht ze tenminste, want ze kende ‘m natuurlijk niet echt en ze kon het ook niet achterhalen. Haar gedachten vertelde haar dat hij Nederlands zou zijn, maar hij had wel in het hele jaar een getinte huid. Er was misschien een kleine kans dat hij buitenlands bloed zou hebben, maar zij wist zijn achternaam en deze was overduidelijk Nederlands.

Donker haar en bruine ogen, dat is waar zij meestal op viel en ook hij had deze kenmerken. Je kent het wel, van die mooie donkere bruine ogen waar je de weg in zou kwijtraken. Langer dan 3 seconden in zijn ogen kijken kwam dan ook bijna nooit voor, want dan zou ze in een andere wereld terecht komen en ze was tenslotte aan het werk. Zij moest haar hoofd bij haar werk houden, anders zou ze boze klanten krijgen en dat was iets wat ze liever ontwijkte.